ตลาดโรงเกลือ 56

 

วันนี้จะมารีวิวการไปเที่ยวตลาดโรงเกลือให้ได้รู้กัน เนื่องจากว่าตอนเราไป เราก็ได้หาข้อมูลต่างๆเกี่ยวกับโรงเกลือ แล้วไอ้ข้อมูลนี้ก็ช่างหายากหาเย็น ไม่ตรงกับประเด็นที่ต้องการเลย>..< เลยอยากจะมาเอาใจนักสืบเสาะข้อมูลกันซะหน่อย

เราเริ่มเดินทางในวันที่ 1 เมษายน 2556

ทริปของเราจะ สามวันสองคืน... เผื่อช็อปไม่จุใจ

ออกเดินทางจากจังหวัดมหาสารคามแดนอีสานช่วงเย็นกะว่าจะให้ถึงตลาดโรงเกลือในช่วงเช้า

โดยเดินทางตรงไปโคราชก่อน แล้วจะขึ้นรถของ บริษัทอรัญเดินรถ สายตรงถึงโรงเกลือ...

รถ ป.1 จากสารคาม ไป โคราช รอบสุดท้าย เวลา 21.30น.

ถึงโคราช เวลา 00.24น. ราคาตั๋วโดยสาร 185 บาท

(ความจริงรถที่จากสารคามไปโคราชจะมีตลอดนะคะ แต่เป็นรถผ่านจากที่อื่น ซึ่งเปอร์เซ็นต์ของการมีที่ว่างเหลือจะน้อยมาก เลยแบบของแบบสบายๆนิดนุง)

พอมาถึงโคราช แทบช็อกคร่า... เพราะรถรอบแรกจากโคราชไป โรงเกลือนั้น รถรอบแรกออก 05.30น.

 

>.,< ได้แต่รอๆๆ

อ้อ! ลืมบอก สำหรับคนที่หาป้ายของบริษัทอรัญเดินรถไม่เจอนะคะ จะเป็นสาย 821 จะอยู่ตรงบขส. เก่า มั้งนะ เพราะเราไม่ใช่คนโคราช แล้วฝั่งที่อยู่ด้านในสุดติดกำแพงเลยจ๊า

พอรถมานะ เราก็ไปซื้อตั๋ว แต่เจ๊คนขายตั๋วบริการไม่ดีเท่าที่ควรนะคะ เพราะเราเห็นเจ๊แกโวยให้คุณยายที่มาซื้อตั๋วก่อนด้วย จากที่เราเดินไปซื้อตั๋วเอง จนเราต้องถอยให้แฟนเราไปซื้อให้เลย รับไม่ได้จริงๆ

 

ราคาตั๋วโยสารถึงโรงเกลืออยู่ที่ 210 บาท

 

รถของบริษัทนี้ สภาพดีมากค่ะ ตอนแรกเรานึกว่าจะเก่าๆโทรมๆผุๆพังๆซะอีก

แปลกใจ! เพราะบนรถมีผู้โดยสายไม่ถึงสิบคนรวมเรากับแฟนด้วยนะ แบบในใจคิดว่า แม่ง!มันจะคุ้มค่าน้ำมันหรอว๊า

กว่ารถจะเดินก็ประมาณ 06.00 น.

แปลกใจมากกับเส้นทางเดินรถ คือแบบเข้ามาในถนนหมู่บ้านน่ะค่ะ แบบว่าไม่ใช่ถนนใหญ่ แล้วก็รับผู้โดยสารริมทาง ทั้งสองฝั่งส่วนมาจะเป็นไร่มัน ไร่อ้อย ซึ่งไอ้เราก็ไม่เคยมานะ นึกว่าเป็นถนนใหญ่ซะอีก (แอบงง) พอเรารู้สึกตัวขึ้นมาอีกที เขมรเต็มรถเลย คิดว่าเขาคงจะขึ้นรถกลับประเทศแน่เลย คาดว่าในรถจะมีเขมรประมาณ 95% เลยทีเดียว

คือแบบมีประสบการณ์แปลกๆนะ คือประใส่เหรียญของกระเป๋ารถเมล์ตกน่ะค่ะแล้วทีนี้เหรียญก็กระจายเต็มพื้นเลย แล้วเกิดอะไรขึ้นรู้มั๊ยคะ เขมรวิ่งกรูเข้ามาแย่งเก็บเหรียญเป็นสิบเลย แล้วแบบเก็บเข้าเป๋าตัวเองนะคะไม่ได้เก็บคืนกระเป๋ารถเมล์ แบบ...ทำให้เรามีความรู้สึกติดลบกับเขมรไปเลย

ถึงตลาดโรงเกลือ 10.24น.

รถของบริษัทอรัญเดินรถจะมาจอดตรงหน้าตลาดทรัพย์ไพบูรณ์จ๊า ซึ่งจะอยู่ข้างๆกับตลาดเบญจวรรณเลย (ถ้าจำไม่ผิด)เราเดินหารถเช่ายากพอสมควร ไม่เหมือนที่หลายคนเคยรีวิวไว้เลย แต่พอหาเจอก็เจอเป็นแถบเลยจ๊า แต่มีรถไม่เยอะนะมีประมาณไม่เกินสิบคัน

*สภาพอากาศก็ร้อนนะคะ แต่ร้อนไม่สู้สารคามหรอก คือสารคามร้อนแบบแผดเผา ร้อนแบบแสบๆ แต่ที่นี่ร้อนอบอ้าว ทนไหวค่ะ เหมือนได้มาซาวน่า เผาผลาญไปในตัว

*เรื่องที่พักนะคะ เราพักที่ ส.โฮมเสตย์ ราคาอยู่ที่วันละ 300 บาท ห้องอาจจะเล็กและแคบนะคะ (ไม่มีรูป) แต่เราว่าบริการใช้ได้เลย แถมยังอยู่ใกล้ตลาดโรงเกลืออีก คืออยู่ตรงข้ามป้ายตลาดโกเด้นเกทอะค่ะ เดินเข้าซอยประมาณ 500 เมตร ห้องหรูก็มีนะ วันละ 700 บาท แต่มันเต็มอ่ะ

ของขายที่นี่มีตั้งแต่สากกะเบือดันเรือรบเลย ส่วนราคาของนั้นก็ ถ้าซื้อส่งจะถูกจ๊า แต่ถ้าซื้อปลีกนี่ก็ไม่ต่างกับราคาบ้านเรามาก แต่ก็มากพอสมควรนะ กระเป๋าหลุ๋ยส์ก๊อปเกรดเอ อยู่ที่บ้านขาย 850 ที่นี่ขาย 350 และสภาพก็ดีกว่าเยอะเลย

พระเจ้า! กระเป๋าใบใหญ่ราคา 150 ก๊อปเกรดเอ เจ๋งมาก

กระเป๋าสพายใบเล็กๆ แบรนด์ก๊อป ราคา 60 บาท

>..< ได้กระเป๋ามา 5 ใบค่า...

 

 สิ่งที่ทำให้เราอยากไปตลาดโรงเกลือก็คือ กางเกงยีนส์ค่ะ ที่นี่มีทุกแบบทุกสไตล์ บางตัวแอบมีแบรนด์ค่ะ ถูกชะมัด!

 

 

 

 

 

 

 ใครอยากมีหน้าร้านเป็นของตัวเองที่นี่ก็จัดให้ค่ะ มีอุปกรณ์ ทั้งแผงเหล็ก ไม้แขวน บลา บลา บลา เย๊อะ...เยอะ...

 

 

 ส่วนมาพ่อค้า แม่ค้าที่เป็นชาวเขมรอย่างที่หลายๆคนเคยบอกไว้ค่ะ แต่พ่อค้าแม่ค้าที่นี่เขาใจดีมากเลย ต่อของได้ดีพอสมควร อีกอย่างเวลาเราอุดหนุดเขาเสร็จเขาจะขอบคุณเรา แล้วก็ก้มหัวให้เราด้วย นะ (ส่วนมากที่เราเจอเป็นแบบนี้) แล้วก็ยิ้มแย้มตลอดเลย พูดไทยคล่องปรื๋อ แต่เราต้องพูดเสียงดังฟังชัดนะคะ เราเคยอ่านมาจากหลายกระทู้ที่ไปมาน่ะค่ะ คือ เขาจะบอกวิธีการซื้ออะไรประมาณนี้ แบบว่า ให้ต่อๆๆ ต่อลากใส้ ถ้าต่อไม่ได้ให้เดินหนีเลย

เอิ่ม...เรารู้สึกว่า มันดูไม่มีมารยาท แล้วก็ไม่ให้เกียรติคนขายเลย ใครขายของเขาก็ต้องหวังกำไรทั้งนั้นแหล่ะค่ะ ต่อแบบพอประมาณดีกว่า อีกอย่าง ถ้าไม่พอใจก็ ขอบคุณเขา แล้วค่อยเดินหนีก็ได้ เขาก็คนเหมือนเราแต่แค่พูดต่างภาษาเอง^^

ตอนแรกเราก็มีอคติกับคนเขมรนะ แต่พอเรามาเจอแบบนี้แล้วเราก็ชอบคนเขมรเลย

 

 

 

 รองเท้าร้านนี้ เข้าตอนแรก 150 แต่มันไม่พอดีอะค่ะคับไปนิดนึง เจ้าของร้านเลยลด 100 เราก็ยังไม่สนใจ ต่อมา 80 จน 70 เราเดินออกมาก่อนถ้าอยู่นานกว่านี้อาจได้ไปในราคา 20 บาทได้ แต่เนื่องจากมันคับไปเอาไปก็ไร้ประโยชน์ค่ะ ตัดใจดีกว่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 ของกองๆแบบนี้ บางร้านก็ดูดีค่ะ แต่บางร้านก็ไม่ค่อยสวย ต้องค้นๆดูดีๆค่ะ

 

 

 เสื้อยกกระสอบแบบนี้ บางร้านตัวละ 5 บาท บางร้าน 10 บาท แต่เราว่าไม่ดีค่ะ มันคัดเอาสวยๆไม่ได้ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าข้างในเป็นไง อาจใช้ไม่ได้เลยก็ได้

ส่วนมากของก็ซ้ำกันจริงๆแหล่ะค่ะ แต่ราคาบางร้านถูกกว่า บางร้านแพงกว่า ต้องค่อยๆดูหลายๆร้าน

เทคนิคการซื้อของเรานะ

- เราจะถามราคาส่ง เนียนๆเป็นแม่ค้าหาของไปขาย

- เราจะพยายามเลียนแบบสำเนียงการพูดของเขา (อาจจะยากสำหรับบางคน แต่เราว่าไม่) พยายามทำตัวเป็นคนท้องถิ่น จนโดนเด็กเขมรคนนึงถามว่า

“พี่เป็นคนไทยรึป่าว เห็นพูดลิ้นแข็งๆ” ฮามาก

- พยายามต่อ แล้วก็พูดอ้อนๆว่าคนบ้านเดียวกัน ลดหน่อย^^

- ดูๆก่อนดูไปเรื่อยๆอย่าเพิ่งรีบตัดสินใจ เพราะของเยอะ และซ้ำเยอะด้วย

- ให้เวลากันมัน คือเวลาเลือกของ อย่างของมือสอง อยากบอกมากว่า บางร้านเรานั่งเลือกเป็นครึ่งชั่วโมง เวลาเรานั่งแบบนี้แม่ค้าจะขนของที่ไม่ได้วางหน้าร้านมาให้เลือกด้วย

ทริปนี้หมดไปเกือบหมื่นค่ะ ได้ของเยอะมากกกกกกกกกกกกก... แบบแทบจะแบกไม่ไหว ขนาดแฟนหุ่นล่ำๆถึกๆยังบ่นว่าหนักเลย ยังไม่จุใจเลย เห็นแล้วก็อยากได้อีก เป็นทริปที่เจ๋งที่สุดเลย แล้วอยากมาอีกมากกกกกก... หลงรักที่นี่^^

คุ้มค่ะ ได้ของตรงใจ

ปล. ไปไม่ครบทุกตลาดน๊า อาจจะไม่ตรงใจใคร ขอโทษล่วงหน้า แล้วก็ลืมไปตลาดเดชไชย ที่ว่ามีรองเท้าเยอะๆด้วย เพระามัวแต่ช็อปของก็อบสบายใจ ไว้โอกาสหน้าจ๊า